"Dit verhaal is geen aanklacht, noch een bekentenis…
…en zeker geen avontuur…
…daar de dood geen avontuur is voor hen die hem in de ogen kijken.
Het is het verhaal over een generatie mannen…
…die wellicht de kogels overleefden…
…maar wiens levens door de oorlog toch verwoest werden…"
Dertigduizend…
Van de Russen? - Nee, de Fransen.
Van de Russen verslaan we er nog meer per dag.
Postbode…
Oorlog is oorlog, maar het werk gaat door.
Ik heb geen post ontvangen.
Neem me niet kwalijk, Mr Meyer.
Heb je nog post voor ons?
Nee, Peter. - Dat kan niet.
Pak aan, schavuit.
Zo, ik bezorg vandaag voor 't laatst.
Wat? - Morgen krijg ik een ander uniform.
Ga je het leger in? - Ik ben opgeroepen.
Als sergeant bij de reservisten.
Ik moet ook als 't niet snel voorbij is.
Maar dat zit er wel in. - U hebt vast gelijk.
Beste klas, dit is wat we moeten doen:
Met volle kracht aanvallen.
We moeten alles geven…
…zodat de zege aan ons is voor het eind van het jaar.
Ik breng dit onderwerp met tegenzin onder de aandacht.
Het lot van het vaderland ligt in jullie handen.
Jullie zijn de ijzervreters van Duitsland.
Jullie zijn de helden die de vijand gaan verslaan…
…als jullie opgeroepen worden.
Ik zeg niet…
…dat jullie je moeten aanmelden om je land te verdedigen…
…maar ik vraag me af of jullie er wel aan denken.
Op een andere school…
…zijn alle jongens opgestaan…
…en hebben zich aangemeld.
Als zoiets hier ook zou gebeuren…
…dan zou mij dat met trots vervullen.
Sommigen zeggen wellicht dat jullie nog niet mogen.
Dat jullie te jong zijn…
…en moeders en vaders hebben.
Dat jullie niet weggerukt mogen worden.
Denken jullie vaders zo licht over het vaderland…
…dat zij het ten onder willen zien gaan?
Zijn jullie moeders zo zwak dat hun zonen niet mogen strijden…
…voor het land waarin zij geboren zijn?
En daarnaast…
…is ervaring opdoen een slechte zaak voor een jongen?
Is de eer van het dragen van een uniform…
…iets waar we voor moeten weglopen?
Is de aanbidding van jongedames…
…iets om je voor te schamen?
Ik weet dat jullie nooit vroegen…
…naar de ophemeling van helden.
Dat hoorde niet bij mijn lesstof.
We streefden ernaar waardevol te worden…
…met een eventuele lofuiting als bijzaak.
Maar voorop gaan in de strijd…
…is een niet te verachten deugd.
Ik geloof in een korte oorlog…
…met slechts weinig verliezen.
Maar als er offers gebracht moeten worden, denk dan aan de zin…
…die menig Romein sprak…
…als hij moest vechten in een ander land:
"Het is zoet te sterven voor het vaderland."
Jullie hebben ambities.
Zoals die jongeman…
…die schrijver wil worden.
Hij heeft het eerste bedrijf van een tragedie geschreven…
…en het is een waar meesterwerk.
En hij droomt ervan…
…dat hij in de voetsporen van Goethe en Schiller treedt, en ik hoop 't ook.
Maar nu roept het land om hulp.
Het vaderland heeft leiders nodig.
Persoonlijke ambities moeten opzij gezet…
…en opgeofferd worden voor ons land.
Een glorieus begin van jullie levens.
Het veld van eer roept.
Waarom zijn wij hier?
Kropp, wat heeft jou ervan weerhouden?
Mueller, besef je wel hoe hard ze je nodig hebben?
Ah, jullie kijken naar je leider.
Ik Kijk ook naar jou, Paul Baumer…
…en ben benieuwd watje doet.
Ik ga. - Ik ook.
Reken maar op mij. - Op mij ook.
Ik ben er klaar voor. - Ik wil ook.
Volg mĳ-
Schrijf je in.
Geen les meer.
Doe het nou. - Kom op, Behn.
Samen, dat moeten we doen. Met z'n allen.
Ja, Behn.
Goed dan. Ik ga.
Heel goed.
We gaan.
Zingen. Allemaal.
In het gelid, soldaten.
U bent de baas, generaal.
Groep, halt.
Linksom.
Uniform aan en melden. Ingerukt.
Het leger is wel goed voor je conditie. - Met al die lange marsen.
Ik ga bij de Cavalerie.
Ik niet.
Bij de infanterie wordt echt gevochten.
Waar blijven de geweren?
Die krijg je voorlopig nog niet.
Als ik de vijand moet verslaan, moet ik wel oefenen.
Bajonettraining. Dat wil ik.
Eén onderscheiding, Mueller.
Binnen een maand hang ik helemaal vol.
Ga weg met die laarzen.
Het is een eer om die laarzen in je gezicht te hebben.
Betere laarzen bestaan niet. Van mijn oom gekregen.
Het is speciaal geïmporteerd leer.
Toch wil ik ze niet in mijn gezicht.
In dit pak kijkt zelfs de keukenmeid niet naar me.
Geef acht.
Dat is Himmelstoss.
Ja. En helemaal in tenue.
Hallo, Himmie. Je had mij hier niet verwacht, hè?
Zie je mijn rang? - Zeker.
In het gelid.
Himmelstoss, goed je te zien.
Wat zeg je? Laat maar zitten. - Wat mankeert jou?
Als je je meerdere aanspreekt, zeg je "meneer".
Hoe komt ie aan dat pak? - Heb je post voor ons?
Stil. - Je schreeuwt, hoor.
Himmelstoss, we hebben je door.
Weg met die valse snor.
Het is net of je het meent. - Ik meen het zeker.
Drie dagen terug was je nog postbode. - Stil.
Kom terug.
Opstellen.
Ga in een rĳ staan en snel.
Iedereen. Opstellen.
Wat een schitterend gezicht.
Nooit gehoord van in het gelid staan?
Jullie maken er een bende van. Ik zal het jullie wel Ieren.
Daar werken we de hele dag aan.
Jullie zijn misschien stom, maar dat ben ik wel gewend.
En er zijn ook nog andere zaken.
Ik zal jullie niet verwaarlozen.
Jullie zijn niet veel zaaks, maar ik ga m'n best doen.
Jullie zijn hier gekomen met een kleine misvatting.
Maar dat gaan we rechtzetten.
Eerst moet je alles wat je weet vergeten.
Alles wat je geleerd hebt, vergeet je.
Vergeet wat je was en wat je wilde worden.
Jullie worden soldaten, meer niet.
Ik maak van zachte eitjes hard gekookte eieren.
Ik maak soldaten van jullie, of ik maak jullie af.
Brengt groet.
Geef acht.
Groep, op de grond.
Koppen laag. Kop laag, Baumer.
Groep, sta op.
Zingen.
Noemen jullie dat zingen?
Groep, halt.
Geen bezieling, hè?
Geen zin in ontspanning. Jullie willen werken.
Prima. Dan gaan we werken.
Groep, liggen.
Hoofd laag.
En zingen.
En halt.
Zet af geweer.
Om drie uur inspectie.
Ingerukt.
Wat een hufter. Weer geen vrij.
Ik heb zeker vier uur nodig.
Wat zou er in zijn hoofd omgaan? - Niets.
We moeten er eens in kijken.
Er zit een bord voor.
Dit is al mijn vierde afspraakje dat ik misloop.
Zet aan geweer.
Zet af geweer.
Linkerschouder geweer.
Rechtsom. Mars.
Links…links…
Linksom mars.
Groep, links.
En mars.
Groep…
Halt…
Presenteer geweer.
Himmelstoss.
Uitstekend. Morgen naar het front.
Verlof tot middernacht. - Jawel, meneer.
Groep, liggen.
Tijgeren.
Daar gaat ons verlof. Dit vergeef ik hem nooit.
De rat.
Verlof tot middernacht. Dan zijn onze kleren nog niet eens droog.
Daar gaat die aap.
Wij moeten schoonmaken, hij gaat lekker wat drinken.
Er komt een dag dat ik hem een klap geef. Eentje maar.
Ik ook. Dat wordt mijn levensdoel.
Waarom één? Ik geef 'm er een paar.
Ik geef 'm ook een paar schoppen. Ik ben zo kwaad.
Wat doe je? Je gaat toch niet deserteren?
Wat…?
Luister, ik heb een idee.
Tijgeren. Liggen.
Liggen. Tijgeren.
Dekking.
Paul…
Alles oké? - Behn…Behn…
Behn, kom mee.
Stommeling. Behn.
Sta op. Kom op.
Er komen nieuwe troepen.
Waar blijft Tjaden toch met dat hout?
Nieuwelingen, vers geplukt.
Hier slapen we zeker.
Dat ben ik. Westhus. En hier woont ie.
Dat wist ik niet.
Nu wel.
Ja, natuurlijk.
Het is goed.
Hier is een brits.
Wanneer hebben we gegeten? - Hou erover op.
Ik was 't net vergeten. - Waar zijn we?
Geen idee, het bord was eraf geschoten.
Er moet hier iets te eten zijn.
Weet je wat… Ik vraag 't wel aan die gasten.
Sorry dat ik stoor… Mr Westhus.
Dat is Detering. Een betere boer is er niet.
En Mr Tjaden. - Ga zitten.
We hebben nog niet gegeten.
Misschien weten jullie raad.
Eet je buikje maar rond.
Wat is daar zo leuk aan?
Dit is geen plek voor als je honger hebt.
We zijn hier al sinds gisteren en we eten alleen hooi en scheermesjes.
We willen best eten kopen. Waar is de kadi?
De enige kadi hier is op zoek naar spullen.
Ken je Katczinsky? - Wie?
Katczinsky. Een vreemde vogel.
Als er ergens eten te vinden is, dan gaat hij eropaf.
Geef acht.
Wat is dit? - Vrijwilligers voor de staf.
Ik wil wel eens weten…
…waarom jullie je school voor het leger ingeruild hebben.
Rust. Dit is geen exercitieterrein.
Honger?
Ho eventjes. Dat was geen uitnodiging.
Kunnen jullie betalen? - Ja.
Ik heb geld. - Nee, daar hebben we niets aan.
Hebben jullie sigaretten, sigaren…
…zeep, cognac, pruimtabak?
Ben je gek geworden? Dit is veel te weinig.
Ik wou dat jullie sneuvelden. Ik ben het zat jullie van eten te voorzien.
Laat maar zien wat jullie hebben.
Kom op.
Is dit genoeg?
Kat, je hebt prikkeldraaddienst.
Waar? - Bij het kerkhof.
Met dit stelletje?
Het is rustig, je kunt ze wat Ieren.
Ik ga liever alleen.
Deze eitjes sneuvelen zo. - De wagen wacht.
Gisteravond stierf ik van de honger…
…en nu ik eindelijk kan eten, heb ik prikkeldraaddienst.
Dit is jullie kans, helden.
Voor het vaderland.
Kom op, pakje spullen.
Rijdt ie altijd Zo?
Laat hem nou maar.
Als je je arm breekt, mag je lekker naar huis.
Dat is beter dan een gat in je darmen.
Ik kom de overlevenden morgen weer ophalen.
Na dit ritje kunnen we alles aan.
En wees op tĳd. Ik wil m'n ontbijt niet missen.
Je moet op je mannen wachten, paps.
Kom, niet zo verlegen.
Luister, kinderen. We hoeven alleen maar prikkeldraad te spannen.
We halen 'top en plaatsen 't.
Jullie zullen granaatvuur zien en jullie zullen bang zijn.
Ga maar staan.
Rustig maar.
Dit overkomt iedereen. Mij ook.
Na afloop krijgen jullie allemaal een schone onderbroek.
Zulke granaten zijn niet gevaarlijk.
Ze maken een hoop herrie…
…maar ze slaan mijlenver in.
De lichte granaten zijn veel linker.
Die vallen niet op.
Je hoort…
Als je dat hoort, liggen.
Moeder Aarde.
Zo plat mogelijk.
Begraafje in haar armen.
Let maar op mij.
Zie je mij duiken, dan duikje ook.
Probeer desnoods sneller te zijn.
Luister…
Ik zal het voordoen.
Geef die eens aan. Dat dempt het geluid.
Tjaden.
Zie je dat?
Wat is dat? - Een bombardement.
Mijn ogen.
Ik ben blind. Ik zie niks meer.
Mijn ogen. Ik zie niks meer.
Het is Behn. Behn.
Ik ga hem halen. - Dan ga je eraan.
Blijf liggen.
Hij is dood.
- Waarom riskeerde je je leven?
Het is Behn. Mijn vriend.
Het is een lĳk.
Doe dat nooit meer.
Leg hem daar.
Draad…
Spullen pakken en aantreden.
Tempo…
Aantreden.
Wat is er aan de hand?
We gaan Op Pad-
Waar naartoe? - Een ander feest.
En dit feest kan wel eens heel lang gaan duren.
Kom op.
We gaan.
Compagnie, geef acht.
Zet aan geweer.
Rechtsom, mars.
Afblijven. - Dame wint.
Kijk dan maar eens goed.
Het is een boer.
Ze lijken allemaal op elkaar.
Ik kan niet kaarten met die herrie.
Dat kunnen je zenuwen niet aan, hè?
Dat is Oscar. Vuile rot…
Kijk nou.
Niet zo kieskeurig. Daar krijg je spijt van.
Nog twee van zulke dagen…
…en zo'n aangevreten stuk brood smaakt als een taart.
Dit duurt toch geen twee dagen meer?
Ik zei toch dat het lang zou duren?
Die dagen vind ik niet zo erg. Maar dat ik niet kan slapen…
Over twee dagen is het een week.
Dan heb je echt onder vuur gelegen.
Je bent toch niet bang?
Nee, ik vroeg het alleen maar.
Gaan we nog kaarten?
Wil jij?
Ja hoor.
Goed, ik deel.
Pakje laars maar, anders eet Oscar die ook op.
Hij is een goeie.
Laat 'm, hij droomt.
Zien jullie 't dan niet? Het is Behn.
Hij wilde helemaal niet vechten.
Nee, het is Behn niet.
Het is Behn niet. Het is Kemmerick.
Ik ben het. - Hou je kop.
Het is al erg genoeg.
Rustig maar, Franz. Je droomt.
Er… - Het is maar een droom.
Geef acht. - Rust.
Het wordt steeds erger.
Nog meer doden in twee loopgraven.
Maar we doen ons best om voor vanavond wat te eten te regelen.
Stop»-
Laat me eruit.
Waarom doe je dat? - Pak 'm op.
Hou 'm vast.
Gaat 't?
Ik geloof van wel.
Ik hield het niet meer.
Kom terug. Kom terug.
Het is Franz.
Haal 'm eruit.
Nee, hij is in z'n buik geraakt. Hij mag niks drinken.
Haal een brancard.
Waar ben je geraakt, Kemmerick?
Hier, meneer. - Til 'm op.
Neem hem mee.
Is het ernstig? - Dat weet ik niet.
Zeg tegen de rest dat ie oké is.
Ja, meneer.
Waarom gaan we niet vechten?
Waarom vallen we niet aan?
Ik word hier gek.
Laten we wat doen. Laten we aanvallen.
Ga zitten.
Als die kok een beetje lef heeft, dan brengt ie ons wat.
Hij hoort dat schieten niet eens.
Daar is Kat. En?
Heb je wat?
Dit moet we delen. - Eten.
We moeten boter hebben.
Ja, en een toetje.
En een donzen dekbed.
Ratten. Ratten.
Opzij…
Genoeg. - Genoeg, jongens.
Wat is dat?
Kom op, pakje geweer.
Daar komen ze. - Pakje granaten.
Schiet op. Kom op, tempo.
Eruit. Kom op.
We kunnen deze stelling niet houden. Terug naar je eigen linie.
Vullen maar. - En snel, ik heb nog meer te doen.
Ik wacht hier al drie weken op.
Als iedereen er is.
Wat moet je?
Bonen, lafbek die je bent. Wat dacht je anders?
Koppen dicht. Ik wacht tot iedereen er is.
Iedereen is er.
Ik zie maar de helft van de compagnie. Ga ze wakker maken.
Kon dat maar. We zijn nog maar met 80 man.
De rest is naar de verbandplaats of ligt onder de grond.
80? Ik heb voor 150 man gekookt.
Dan hebben we een keer genoeg. Kom, opscheppen.
Heb je voor 150 man bonen?
En brood?
En voor 150 man worst? En tabak?
Alles. Jullie hadden me op de hoogte moeten stellen.
Wat een feest. Iedereen een dubbele portie.
In de rĳ.
Nee, dat gebeurt niet.
Ik ga geen 150 porties onder 80 man verdelen.
Luister eens, jij moest toch koken voor de 2de compagnie?
Ja…
En wij zijn de 2de compagnie.
Ik heb bevelen gekregen.
Kat heeft gelijk. Wij zijn de 2de compagnie.
We hebben gewoon geluk.
Kom, schep op.
Nee…
Je bent echt de grootste aap van alle koks.
En je bent nog bang ook.
Nog één woord van jou…
…en we maken gehakt van je.
Jouw veldkeuken ligt zo ver van het front…
…dat we pas te eten krijgen als het koud is en we slapen.
Opscheppen, vuile rat…
…anders slopen we je keuken.
Geef ons te eten.
Rust. Wat is er aan de hand?
Hij heeft voor 150 man gekookt, en we krijgen maar de helft.
Ziet er lekker uit. - Ja, meneer.
Deel alles uit. Ze hebben het nodig.
Ja, meneer.
En breng mij ook een bord. - Ja, meneer.
Oké, pak alles maar.
Geef ze honing. Alles wat ze willen.
Gooi vol.
G319 gang hoor.
Wat jij wil.
Weet je…
Ik lust nog wel een paar bonen.
Ga je gang. Er is nog meer.
Te ver.
Wanneer zouden we weer naar het front gaan?
Morgen.
Mijn trek is meteen over.
Als we morgen weer terug moeten…
…moeten we even kijken hoe 't met Kemmerick is.
Waar is de verbandplaats? - Twee mijl hiervandaan.
We kunnen hem zijn spullen brengen. - Prima.
Ik vind het wel erg dat hem dat overkomen is.
Zo'n aardige vent.
Waarom zijn de Fransen deze oorlog ook begonnen?
Ze zeggen dat het een ander was.
Hoe begin je een oorlog?
Als een land een ander land beledigt.
Hoe kan dat nou?
Bedoel je dat een Duitse berg een Frans weiland beledigt?
Nee, sukkel. Ik bedoel volkeren.
Wat doe ik dan hier? Ik voel me helemaal niet beledigd.
Het gaat niet om zwervers als jij.
Mooi, dan kan ik naar huis.
Probeer het maar. - Wil je doodgeschoten worden?
De Kaiser en ik…
De Kaiser en ik denken hetzelfde over deze oorlog.
We willen het allebei niet, dus ga ik naar huis.
Hij is ook al thuis.
Iemand moet dit gewild hebben. Misschien de Engelsen wel.
Nee, ik wil geen Engelsen doodschieten.
Ik zie ze hier pas voor het eerst.
En ik weet zeker dat de meesten hier voor het eerst 'n Duitser zien.
Nee, zij hebben er ook niet om gevraagd.
Iemand moet er toch voordeel bij hebben.
De Kaiser en ik niet.
Ik denk dat de Kaiser wel oorlog wilde. - Laat ons erbuiten.
Dat snap ik niet. De Kaiser heeft alles wat ie wil.
Hij had nooit oorlog gevoerd.
Elke keizer heeft een oorlog nodig om beroemd te worden. Dat is altijd zo.
En generaals ook.
En fabrikanten worden rĳk.
Ik zie het meer als een soort koorts.
Niemand wil het…
…maar plotseling is het er.
Wij willen het niet, de Engelsen niet.
En toch vechten we.
Weetje hoe ze 't moeten doen?
Als er oorlog dreigt…
…dan moetje een groot veld afzetten…
En kaartjes verkopen. - Ja.
En…
En op de grote dag…
…zetje alle koningen, ministers en generaals…
…in hun onderbroek in het midden…
…en laatje hen het uitvechten.
En het beste land wint.
Nu Kat dat heeft opgelost, kunnen we naar Kemmerick.
Wie weet wat er onderweg gebeurt.
Jongens, de Kaiser en ik willen wel dat jullie op tijd terug zijn. Niet vergeten.
Komt in orde. - Doe hem de groeten.
Daar ligt ie.
Hallo, Kemmerick.
Hoe gaat 't? - Hoe gaat 't met je?
Zorgen ze goed voor je? - Hoe word je behandeld?
Franz?
Wel goed.
Het zijn dieven.
Dieven.
Ze hebben mijn horloge gepikt.
Dat horloge was ook veel te mooi.
Toen ik buiten bewustzijn was.
Franz, je krijgt 't wel terug.
Voel je je wel goed?
Moetje m'n hand zien.
Dat komt door 't bloedverlies.
Goed eten en je wordt weer beter.
Je moet eten. Dat is belangrijk. Het ziet er ook goed uit.
Ik heb zo'n ontzettende pijn in mijn voet.
Elke teen van mijn rechtervoet doet pijn.
Hoe kan je voet nou pijn doen als je been…
Ik weet wat je bedoelt.
Ik weet 't. Nu snap ik het.
Ze hebben m'n been geamputeerd.
Waarom hebben ze niets gezegd?
Franz. - Ik kan nooit meer lopen.
Wees dankbaar datje er zo vanaf gekomen bent.
Ik wilde boswachter worden.
Dat kan nog steeds. Je hebt hele goede kunstbenen.
En je bent klaar. Je mag naar huis. Denk daaraan.
We hebben je spullen meegenomen.
Leg maar onder het bed.
Wat een schitterende laarzen.
Moet je zien wat een leer.
Zo zacht.
Ik heb een idee.
Als jij ze niet meer nodig hebt, mogen wij ze dan?
Jij hebt er toch niets meer aan. Ik kan ze goed gebruiken.
Ik heb steeds last van blaren…
We gaan.
Nee, blijf nou nog even.
Ik kom wel terug. - We komen gauw weer langs.
Je wordt weer beter.
Dag. - Tot ziens.
Denk je dat ie in leven blijft?
Ik denk niet dat… - Afgeschreven.
Gaan jullie maar. Ik zie jullie straks.
De groeten. - Oké, Paul.
Het spijt me, Paul.
Ik zou nooit iets van hem afpakken.
Voor hem zou ik op blote voeten over het prikkeldraad gaan.
Maar waarom moet een hospik die laarzen krijgen?
Ik begrijp het, Mueller. We denken er allemaal zo over.
En goede laarzen zijn zeldzaam.
Wil je de dokter roepen?
Doktor, de man in het volgende bed vraagt naar u.
Ik heb alles al voor hem gedaan. Ik kan hem niet helpen.
Arme drommel.
Hij komt de volgende keer.
Zal ik ooit beter worden?
Maar natuurlijk.
Meen je dat?
Ja, zodra je hersteld bent van de operatie.
Ik denk van niet.
Franz, klets geen onzin. Je wordt weer zo goed als nieuw.
Ze zijn hier wel wat meer gewend.
Misschien ga je naar het herstellingsoord in Klosterberg.
Daar kan je uit het raam kijken, over de velden…
…naar die twee bomen in de verte.
Het is de mooiste tijd van het jaar, nu het graan rijp is.
En je kan naar buiten als je wilt.
Je kan zelfs piano spelen.
Maar Franz, nu moetje slapen.
O God…
…dit is Franz Kemmerick…
…pas 19 jaar oud.
Hij wil niet sterven.
Laat hem niet sterven.
Geef mijn laarzen aan Mueller.
Nee, Franz.
En als…
Als je mijn horloge vindt, stuur het naar mijn huis.
Dokter…
Waar is de dokter?
Waarom is er geen dokter?
Kom snel, Franz Kemmerick gaat sterven.
Wie is dat? - Beenamputatie.
Ik heb er vandaag tien geamputeerd. - Bed 26.
Ga jij maar, ik moet opereren.
Hij is al sinds vijf uur vanochtend aan het opereren.
Zestien doden vandaag, en dit is de 17de.
Morgenochtend zijn het er twintig.
Waarom heb je zo'n haast? - Hij heeft vast die laarzen gepikt.
Ik heb 'm, Kat.
Luister, de som is…
…S = A + I x N gedeeld door 2.
Interessant, hè?
Waarom wil je dat Ieren?
Straks loop je tegen een kogel op en is het allemaal zinloos.
Ik vind het leuk.
Mijn laarzen.
Mueller…
Ik zag hem sterven.
Ik wist niet hoe sterven eruit zag.
En toen ik buiten stond…
…was het…
„was het zo fijn om te leven…
…dat ik heel hard ging lopen.
En ik dacht aan hele vreemde dingen.
Zoals lopen door de velden.
Van die dingen.
En meisjes.
Het was net alsof een elektrische stroom…
…door me heen ging.
En ik begon te rennen.
Ik passeerde soldaten. Ik hoorde stemmen.
En ik rende door.
En het was net of ik geen lucht meer kon krijgen.
En nu heb ik honger.
Ik vind de oorlog niet erg meer.
In zulke laarzen ga je met plezier naar het front.
Een prima uitvinding.
AI die luizen pletten kost zo veel energie. Let op.
Verbrand.
Hoe was de patrouille?
Vast vreselijk, nu het oogsttijd is.
We zagen een kersenboom en hij werd gek.
Ik kreeg hem nauwelijks mee.
Het was schitterend.
Ik heb thuis een kersenboomgaard.
Als ze in volle bloei staan…
…lijkt het van bovenaf net een deken.
Helemaal wit.
Misschien krijg je verlof. - Als boer mag je misschien terug.
Een vrouw alleen kan geen boerderij runnen.
Hoe hard ze ook werkt.
De oogst staat weer voor de deur.
Wat is er met hem?
Hij heeft een brief van zijn vrouw gekregen. Hij wil naar huis.
Dat willen we allemaal.
Wat zouden we doen als het ineens vrede werd?
Drinken en vrouwen versieren.
Ik ga op zoek naar 'n Assepoester…
…die dit als kousenband kan dragen.
En als ik haar gevonden heb, zien jullie me twee weken lang niet.
Ik ga naar de veengebieden…
…en mijn tijd doorbrengen in de biertuinen.
Er zijn ergere dingen dan schoenen maken.
Kijk, mijn gezin.
Jullie worden bedankt datje hierover begon.
Jullie hebben iets om naar terug te keren.
Vrouwen, kinderen, werk.
Maar wij dan? Moeten wij weer terug naar school?
Je weet toch alles al.
Je kan al die onzin die ze je Ieren niet meer serieus nemen…
…na drie jaar schieten en bombardementen.
Dat schud je niet zomaar van je af.
Ze leerden ons nooit iets nuttigs…
„zoals een sigaret aansteken in de wind, of een vuurtje maken…
…of met je bajonet tussen de ribben steken.
Wat gebeurt er straks met ons?
Dat zal ik je vertellen.
Van de 20 worden er drie officier.
Negen gaan er dood.
Mueller en drie anderen raken gewond…
…en één belandt in het gekkenhuis.
Eens gaan we allemaal dood, dus vergeet het maar.
Schiet op. Naar binnen.
Himmelstoss.
Wat is er? - Ben je gek geworden?
Het is Himmelstoss. - Is er dus toch gerechtigheid.
Zo, dus hier zitten jullie, hè?
Langer dan jij, Himmie.
Sinds wanneer doen we zo familiair?
Ga staan en hakken tegen elkaar.
Doe het lekker zelf.
Wie is dat?
Pak eens een makkelijke stoel voor generaal Ludendorff.
Ik ben jullie meerdere.
Moet ik jullie op rapport slingeren? - Ik wel.
Er komt vanavond een grote aanval en daar wil ik niet bij zijn.
Volg mijn bevelen op.
Lik m'n kont.
Wij groeten niet meer, maar ik zal je vertellen wat we gaan doen.
We gaan voor de tweede keer een stad aanvallen.
De eerste keer kwamen er veel mannen om. Het was zo leuk.
En deze keer ga jij mee.
En als iemand geraakt wordt…
„gaat ie eerst naar jou, springt in de houding en vraagt:
"Sergeant Himmelstoss, mag ik doodgaan?"
Hier zul je voor boeten.
Het is begonnen.
Keurig op tijd. Maak je gereed, mannen.
Ik ben gewond.
Het is maar een schrammetje. Sta op. Met de rest mee.
Lafaard.
Vuile lafaard. Anderen 't laten opknappen, hè?
Kom overeind.
Voorwaarts. Kom eruit.
Het bevel is voorwaarts.
Voorwaarts.
Tegenaanval.
Ik wil je helpen.
Hou op. Hou op.
Ik kan er niet meer tegen. Ik kan dat niet aanhoren.
Waarom doe je er zo lang over? Je gaat toch wel dood.
Nee, je gaat niet dood.
Nee. Je gaat niet dood. Het zijn maar kleine wondjes.
Je gaat naar huis. Je wordt beter.
Je gaat eerder naar huis dan ik.
Je weet dat ik niet kan vluchten. Daarom beschuldig je me.
Ik wilde je niet doden. Ik heb je juist verzorgd.
Als je hier weer in zou springen, zou ik het niet doen.
Toen je hierin sprong was je mijn vijand, en was ik bang voor je.
Maar je bent net zo'n man als ik, en ik heb je gedood.
Vergeef me, kameraad.
Zeg datje het me vergeeft.
Nee, je bent dood.
Je bent beter af dan ik. Je bent klaar.
Ze kunnen jou niets meer aandoen.
God, waarom doen ze ons dit aan?
We willen alleen maar leven.
Waarom moeten we tegen elkaar vechten?
Als we die geweren en uniformen wegsmijten…
…dan ben je mijn broeder, net als Kat en Albert.
Je moet het me vergeven.
Ik doe alles voor je.
Ik schrijfje ouders. Ik schrijf…
Ik schrijf je vrouw.
Ik beloofje dat ze alles krijgt.
Ik help haar, en je ouders.
Maar je moet het me vergeven. Vergeef het me.
Er is me gisteren iets vreselijks overkomen.
Ik heb een man neergestoken. Met mijn eigen handen.
Ik ken het gevoel. Je eerste keer.
Geeft niks, de hospikken vinden hem wel.
Hij is dood, ik zag hem sterven.
Je kon er niets aan doen.
We moeten doden. We hebben geen keus.
Daarom zijn we hier. Kijk maar eens.
Raak. Je had hem eens moeten zien vallen.
Die gozer heeft er vandaag al drie geraakt.
Als ie zo doorgaat, krijgt ie een onderscheiding.
Dus zit er nou maar niet over in.
Misschien komt het omdat ik zo lang bij hem was.
Ja, dat is het.
Ach, oorlog is oorlog.
Voorwaarts, mars.
Linksom. Mars.
Compagnie, halt.
Ingerukt.
Niet benoemde officieren, dienstplichtigen, ingerukt.
Je beste worst. - Twee.
Een biertje.
Eén, twee, drie.
Kom op, een biertje.
Weg jij.
Geef me een biertje.
Een biertje. Eén…
Dat we maar ontzettend dronken mogen worden.
Beginnen maar.
Ik wist niet meer dat zulke meisjes bestonden.
Bestaan ook niet.
Kijk die kleine schoentjes eens.
Daar kan je niet op marcheren.
Paul, niet over marcheren praten.
Je verveelt de jongedame.
Duizendmaal excuus.
Hoe oud denk je dat ze is?
Een jaar of 22.
Nee, dan is ze ouder dan wij.
Ze is 17.
Een meisje als zij.
Dat zou mooi zijn hè, Albert?
Met hem erbij maken we geen kans.
We kunnen een bad nemen, onze kleren wassen…
Oké…
En misschien laat ik me ook nog ontluizen.
Wacht eens even. Ze is hier al lang niet meer.
Kijk naar de datum. Mei 1917.
Vier maanden geleden.
Dat is zo…
Ik drink toch op haar.
Op allemaal, en overal.
Albert…
Laten we ons sowieso maar wassen.
Ik hou van rondere types.
Het niveau van het gesprek daalt.
Nu moeten we echt in bad.
In bad? - Waarom?
Dat begrijp jij toch niet.
Het water is ijskoud. Die romantiek gaat me te ver.
Denk aan haar mooie ogen.
En haar haar. - We zijn er.
We willen niets missen. - Ga weg.
Wat doe je hier? - Baden.
Je hebt mensen die elke week in bad gaan.
Vrouwen.
Mademoiselle, kom je zwemmen?
Mademoiselle, jij mij kussen.
O, baby…
Meiden, niet weggaan.
Ga niet weg.
Eten…
Halt. Je mag niet naar de overkant.
Blijf aan die kant, anders heb je een probleem.
Wat zeggen ze?
Ze willen dat we vanavond komen. - Dat doen we.
Die blonde is gek op me. - Maar ze zijn maar met z'n drieën.
Ik hield ze aan. Die blonde is voor mij.
Jullie mogen om de rest knokken.
Knokken is het toverwoord. Bij liefde is alles toegestaan.
Hoezo? Wat ga je dan doen?
Wacht maar af.
C'est moi, blondie.
Ze heeft 't over de deur.
Dat ziet er geweldig uit.
En het past perfect.
Een officiersjas. We zijn in chic gezelschap.
Neem er nog een.
Ben jij nou jarig of ik?
Hoezo?
Omdat je me al twee uur lang op drank trakteert.
En ik probeer uit te vissen waarom.
Waarom?
Omdat de jongens zeiden…
…dat ik je een poosje moest bezighouden.
Aardige jongens.
Ze zeiden al datje 't wel zou begrijpen.
Ik ben belazerd.
Ja, dat ben je inderdaad.
Pak die maar aan.
Je krijgt nog meer.
Te luidruchtig.
Schat…
Hoe heet je?
Naam? Hoe zeg je "naam"?
Georgette? Camille?
Suzanne.
Paul…
Suzanne, ik wou dat ik je wat kon vertellen.
Ik wou datje me begreep.
Schat, ik zal je nooit meer zien. Dat weet ik gewoon.
En ik zou je ook niet herkennen…
…en toch zal ik je altijd onthouden.
Je bent zo anders dan de vrouwen die soldaten altijd ontmoeten.
Nee, niet de oorlog.
Jou. Ik heb het over jou.
Het is net of de oorlog en al die afschuwelijke dingen…
…van me afgevallen zijn…
…als een wonder.
Als iets waar ik nooit in geloofde.
Roep Paul.
We gaan, Paul.
Kijk eens wat een mooie nieuwe kisten. Voor ons.
Wat een positieve voorbereiding op deze aanval.
Zeer attent, maar ze zijn niet lang genoeg voor kameraad Tjaden.
Ik praat niet met jullie, verraders.
Maar ik laat me niet kisten.
Zeg dat wel, hartenbreker.
Jij bent al blij als ze dat ouwe lijf…
…in een stuk waterdicht papier wikkelen.
M'n zij.
Een katholiek ziekenhuis.
Daar krijg je altijd goed te eten en word je goed verzorgd.
We hebben geluk.
Daar hebben we recht op na die verbandplaats en die treinreis.
Ik ben Hamacher.
Ja, zo heet ik.
Ik heb een scheur in mijn kop en ze hebben gezegd…
…dat Josef Hamacher niet verantwoordelijk is voor zijn daden.
En sindsdien heeft Hamacher het uitstekend naar zijn zin.
Hopelijk zijn jullie niet te ernstig gewond.
De vorigen gingen zo snel dood dat we niet eens kennis konden maken.
Je leert ons nog wel kennen.
Dank je.
Jij ook.
Het spijt me heel erg, maar u moet gaan.
Ja, zuster.
Let op.
Als ze je kleren meenemen, zien we je niet meer terug.
Gezien? Hij gaat naar het sterfkamertje.
Sterfkamertje?
Als je op sterven ligt, halen ze je weg zodat het bed weer vrij komt.
In het gebouw is een klein kamertje…
…naast het mortuarium.
Dat scheelt echt een hoop gedoe.
Maar wat als ie herstelt?
Ik heb er zo veel het sterfkamertje in zien gaan…
…maar niemand kwam eruit.
Zuster?
Ben jij dat, Paul? - Ja.
Is er iets?
Ik heb een bloeding. Het verband is nat.
Ik bel al de hele tĳd maar er komt niemand.
Ik bloed.
Zuster, steriel gaas en 'n ijspak.
Waarom heeft niemand geroepen? - Hij heeft gebeld.
Niemand kan lopen, zuster.
Is het ernstig?
We zijn er net op tĳd bij.
Wat is er? Wat doen jullie?
We moeten je opnieuw verbinden.
Waar ga ik naartoe?
Naar de verbandkamer.
Nee, ik ga niet weg. Ik blijf hier.
Rustig.
Ik ga niet naar het sterfkamertje. - Verbandkamer.
Waarom neem je mijn kleren mee? Je liegt.
Ik kom terug. Ik ga niet dood.
Zuster Libertine, hoe is 't met hem?
Arme jongen. Ze moesten z'n been amputeren.
Oja. Hij is dood.
Dood…
Hallo…
Welkom thuis, Albert.
Hoe voel je je?
Goed wel. Maar ik heb vreselijk veelpĳn.
Mijn voet doet…
Hamacher, is mijn been eraf?
Natuurlijk niet. Hoeveel had je er? Twee?
Die heb je nog. Een, twee.
Doe niet zo stom. Vertel me de waarheid.
Natuurlijk niet. En je ziet er goed uit.
Kijk maar.
Ik wil geen kreupele worden.
Zo wil ik niet leven.
Dan maak ik mezelf van kant.
Ik wil niet leven. - Dat wil je wel.
Albert, ik ben weer terug. Ik zei het toch.
Kijk dan. Ik ben weer terug.
Daar wil ik niet liggen. Ik lig daar.
Paul, ik ben zo blij.
Hamacher, ik ben teruggekomen uit de dood.
Dat is zeer ongewoon. Nooit eerder gebeurd.
We moeten beter worden, dan kunnen we naar huis. Alles komt weer goed.
Ja. Paul, alles komt weer goed.
Paul. Paul.
Wat is er?
Niets…
Geef me een zakdoek.
Moeder? - Hier ben ik, Paul.
Moeder is ziek.
Ben je gewond? - Nee, ik ben met verlof.
Ik huil in plaats van blij te zijn.
Anna, pak de bramen eens.
Die vind je toch nog steeds lekker?
Ja, moeder. Ik heb ze al heel lang niet meer gehad.
Het was net of we wisten datje zou komen.
Ik maak aardappelkoekjes.
Laat ze niet verbranden.
Paul, ga zitten.
Naast me.
Mijn Paul.
Mijn kindje.
Dat vergeet ik bijna… Ik heb wat cadeautjes voor je.
Kijk, moeder. Brood, worst, rijst.
Je hebt vast honger geleden.
Zal ik vader gaan vertellen dat Paul thuis is?
Als Paul dan het fornuis in de gaten houdt.
Nee, ik kom wel uit bed.
Paul, je bent nu een soldaat, hè?
Maar ik herken je niet meer.
Ik zal dit uittrekken.
Ik zal je pak halen. Het hangt nog steeds in de kast.
Ben je echt hier?
Je verdwijnt…
Je verdwijnt toch niet, hè?
Nee. Ik ben echt hier.
Je spullen liggen klaar.
Ik weet nog datje die ving. - Ja, en jij pakte 'm af.
Inderdaad.
We zitten niet aan het front, maar we eren de soldaat…
…die bereid is te sterven.
Heren, mijn zoon.
Ik ben blij je te Ieren kennen, jongen.
Hoe is het daar? Vast vreselijk, hè?
Maar we moeten doorgaan.
Je krijgt daar in ieder geval behoorlijk te eten.
Hier is 't veel slechter.
Maar onze soldaten krijgen het beste. Dat is ons motto.
Het beste voor onze soldaten.
Maar je moet de Fransen een flink pak slaag geven.
En als jullie weer thuis willen komen…
…dan zal ik je laten zien wat jullie eerst moeten doen.
Help eens, mannen.
Dit is de linie.
Zo loopt ie, in een V-vorm.
Hier ligt Saint Quentin. Kijk maar.
Jullie zijn er bijna door, oké?
Sla dus toe en blijf niet eeuwig in die loopgraven zitten.
Ga dwars door hun linies heen. Dan heb je pas rust.
Jullie kijken er hier anders tegenaan dan wij.
Jullie weten er weinig van.
Jullie kennen alleen de details…
…maar dit is het totale plaatje.
En dat kun je niet overzien.
Natuurlijk, je doet je plicht en je riskeert je leven.
Maar in ruil daarvoor ontvang je grootste eer.
Ik heb ook gezegd dat elke soldaat het IJzeren Kruis verdient.
Maar eerst moet de linie worden doorbroken, tot in Vlaanderen.
En dan doorstoten naar Parijs.
Nee, niet in Vlaanderen. Ik weet waar de doorbraak moet komen. Hier.
Daar zitten te veel reservisten.
Ik sta op Vlaanderen. - Maar waarom?
Ze zijn al bijna bij Saint Quentin.
Vlaanderen is vlak. Geen bergen, geen obstakels.
Te veel rivieren.
Ze kwamen van boerderijen…
…uit scholen en fabrieken.
En vol moed rukten ze op…
…wetende dat hun enige plicht…
…het redden van het vaderland is.
Hoe gaat het, Paul?
Fijn u te zien, professor.
Je komt op hetjuiste moment. Op hetjuiste moment.
Het bewijs van wat ik net zei, een van de eersten die vertrok.
Een jongen die in deze banken zat…
…en alles opgaf om te dienen, in het eerste oorlogsjaar.
Een van de jongeren die Duitsland onoverwinnelijk hebben gemaakt.
Kijk eens naar hem. Gebruind en met heldere ogen.
De soldaat waar iedereen jaloers op is.
Jongen, zeg wat tegen ze.
Vertel ze hoe het is om je vaderland te dienen.
Nee, ik kan ze niets vertellen. - Je moet. Heel kort, Paul.
Vertel ze hoe nodig ze zijn.
Vertel ze datjij ging en wat het heeft betekend.
Ik kan niets zeggen.
Als je iets heldhaftigs weet, of een nobele daad…
…vertel dat dan.
Ik kan jullie niets nieuws vertellen.
We zitten in loopgraven. We vechten.
We proberen niet gedood te worden.
Maar soms gebeurt dat toch.
Dat is alles.
Nee.Nee,Paul
Ik ben er geweest. Ik weet hoe het is.
Maar daar weid je niet over uit.
Ik hoorde u weer diezelfde dingen vertellen…
…over ijzervreters, en jonge helden.
U vindt nog steeds dat het zoet is om te sterven voor je land, hè?
Wij dachten dat u het wist.
Maar het eerste bombardement vertelde ons de waarheid.
Het doet pijn om te sterven voor je land.
Het is veel beter om helemaal niet te sterven.
Miljoenen mannen sterven voor hun land, en met welk nut?
U zegt dat ik moet vertellen dat ze nodig zijn.
Hij bedoelt: "Ga maar sterven."
Maar het is makkelijker om te zeggen datje moet sterven dan het te doen.
Lafaard.
Erover praten is makkelijker dan het te zien.
Nee. Nee, jongens.
Het spijt me, maar…
Praten is zinloos. U begrijpt mij toch niet.
Het is al lang geleden dat we dit lokaal verlieten.
En ik had gedacht dat de wereld wel iets geleerd had.
Maar nu sturen ze zelfs kinderen, en die houden 't geen week vol.
Ik had niet met verlof moeten gaan.
Aan het front ben je levend of dood, meer niet.
En je kan niemand voor de gek houden.
Daar weet je precies wanneer het over en uit met je is.
Drie jaar lang. Vier jaar.
En de dag duurde een jaar, en de nacht duurde een eeuw.
Onze lichamen zijn modder, onze gedachten zijn klei…
…en we slapen en eten met de dood.
Wij zijn kapot omdat je daar niet mee kan leven.
Ik had niet met verlof moeten gaan. Ik ga morgen terug.
Ik hou het hier niet meer uit.
Ik ga morgen terug.
Het spijt me.
Moeder, je vat kou. Je moet gaan slapen.
Ik kan nog genoeg slapen als jij weg bent.
Moetje morgen echt terug? Moet dat echt?
Ja, moeder. Nieuwe bevelen.
Ben je erg bang?
Nee, moeder.
Ik wil je nog iets zeggen.
Wees…
Wees op je hoede voor die vrouwen daar.
Ze zijn slecht.
Waar wij zijn, zijn geen vrouwen.
Wees voorzichtig aan het front.
Ja, moeder.
Ik bid elke dag voor je.
Probeer een functie te krijgen die wat minder gevaarlijk is.
Ja, moeder.
Ik ga wel naar de keuken. Dat is te regelen.
Doe dat dan. En als de anderen wat zeggen…
Daar zit ik niet mee.
Ga naar bed en zorg datje beter bent als ik terug kom.
Ik heb twee nieuwe stelletjes ondergoed voor je ingepakt.
Dan blijf je lekker warm.
Ze zijn van wol.
Wat lief van je.
Welterusten, mijn jongen.
Welterusten, moeder.
O, moeder…
Je ziet me nog als een kind.
Waarom kan ik mijn hoofd niet in je schoot leggen en huilen?
Is dit de 2de compagnie? - Ja, meneer.
Is dit alles? - Ja, meneer.
We hadden 150, maar dit is gisteren teruggekeerd.
Maar we krijgen er weer nieuwe mannen bij.
Hoe oud ben jij?
Zestien.
Zinloos. Ik kon niets vinden.
We moeten maar zaagsel eten.
Ik niet. Ik word ziek van de honger.
Nu wordt het weer een echte oorlog.
Hoe is 't met Paul?
Ik ben er weer.
De 2de compagnie is lastig te vinden. Niemand wist waar jullie zaten.
Ik ben blij datje er bent.
Ik krijg er niet veel van.
Vroeger zat er voedsel tussen het zaagsel. Nu alleen nog maar zaagsel.
En dat is geen grapje. Je gaat eraan kapot.
Het lijkt niet meer op de oude 2de compagnie.
De nieuwelingen zijn niet eens oud genoeg om hun rugzak te dragen.
Ze kunnen alleen maar doodgaan.
Ik denk dat een paar ouwe rotten hier ook zijn.
Ze bedenken vast iets om mij om zeep te helpen.
Waar is Westhus?
De hond werd geraakt. En hij ging 'm halen.
Is het waar van die wapenstilstand? - Daar merk je hier niets van.
Ze willen dat wij door vechten? - Dat zeggen ze.
Ze zijn gek.
Straks is Duitsland helemaal leeg.
Waar is Detering?
Heimwee. Herinner je je die Kersenbloesem nog?
Daar is ie nooit overheen gekomen.
Op een avond liep ie weg om zijn vrouw te helpen op de boerderij.
Ze pakten hem achter de linies. Nooit meer wat van 'm gehoord.
Hij had alleen heimwee, maar zij zagen het vast anders.
Waar is Kat? Is hij…
Kat niet. Dan was de oorlog al afgelopen geweest.
Je weet toch wat ie zei: Ze bewaren hem voor het laatst.
Waar is ie? - Op zoek naar voedsel voor de soep.
Waar naartoe?
Twee mijl die kant op.
Ik zie je straks.
Kat…
Paul…
Hallo, Paul.
Hoe is 't met je zij? - Helemaal goed.
Iets gevonden?
Nee, de staf heeft het land helemaal aangeharkt.
We gaan even zitten.
Vertel, hoe was het thuis?
Was je verlof fijn?
Af en toe.
Wat is er?
Ik heb daar niets meer te zoeken.
Wij allemaal niet. We hebben dit te lang gedaan.
De jongeren vinden me een lafaard…
…omdat ik zei dat de dood sterker is dan de plicht je land te dienen.
De ouderen zeggen: "Ruk op naar Parijs."
Mijn vader wilde zelfs dat ik mijn uniform aantrok.
Het is niet meer zoals vroeger.
Ik dacht alleen maar: "Ik wil weer terug naar Kat."
Jij bent alles wat ik heb.
Dat is niet veel soeps.
Ik heb je gemist.
Hier weten we waar we aan toe zijn. Hier zijn geen leugens.
Oprukken naar Parijs?
Je moet de andere kant eens zien.
Ze eten zelfs witbrood.
Ze hebben tientallen vliegtuigen.
En tanks die overal doorheen gaan.
Wat hebben wij?
Oude kanonnen die onze eigen stellingen beschieten.
Geen eten, geen munitie, geen officieren.
Oprukken naar Parijs…
Dus zo praten ze daar.
Laten we maar gaan.
Ik heb mijn moeder voorgelogen.
Ik zei dat het hier wel meeviel omdat we met z'n allen waren.
Nu ik weer bij jou ben, denk ik dat ik haar de waarheid heb verteld.
Dekken.
Die was ook mis. Kom, we gaan.
Wacht even. Volgens mij heb ik wat schade opgelopen.
Ik kan niet meer lopen.
Ben je geraakt? - Mijn scheenbeen is gebroken.
Het valt wel mee. Hou eens vast.
Wat een pech, hè?
Geluk. De oorlog is voor jou voorbij.
O nee…
Pas als ik dood ben.
Voorzichtig.
Ik draag je wel. Kom hier met je hand.
Jongen, nu raken we elkaar kwĳt.
Misschien kunnen we samen iets doen als de oorlog voorbij is.
Geef me jouw adres, dan krijg jij het mijne.
Je krijgt ons niet allebei op één dag.
We komen elkaar nog wel tegen.
Weetje nog datje met dat varken kwam aanzetten?
En hoe je ons leerde dekking zoeken voor granaten?
En mijn eerste bombardement? Hoe ik huilde?
Ik was nog een jonge rekruut.
We zijn er.
Oké, Kat.
Je had je de moeite kunnen besparen. Hij is dood.
Nee, hij is bewusteloos. Zijn scheenbeen is geraakt.
Hij is dood.
Wil je zijn soldijboekje?
Jullie zijn toch geen familie? - Nee.
Heb je zijn naam en nummer?
Ja, korporaal Stanislaus Katczinsky, 306.
Dutch